LinguaVerum #3 - Puryzm/Ja purystą?

        Kilka osób w moim otoczeniu często zwraca mi uwagę na fakt, iż zachowuję się jak purysta językowy. Nie przeczę temu, bo notabene poszedłbym o krok dalej - że nie tylko zachowuję się jak purysta, ale nim jestem, aczkolwiek nie mogę sobie pozwolić na nienarzucenie drobnej poprawki na ową opinię - nie jestem purystą restrykcyjnym i zamkniętym na zmiany tak, jak większość z nas, zaznaczam, purystów, woli pozostawać. Osobiście nie mam nic do słów "lajk", "hejt" czy "piarowiec". Pewnie pomyślicie, że jest to sprzeczne z definicją puryzmu? Otóż nie do końca. Puryści zwalczają w języku to, co dla niego szkodliwe; coś, co stanowi zagrożenie. Moim zdaniem powyższe słowa nie stanowią zagrożenia dla j. polskiego. BA! Wręcz przeciwnie! Są nam bardzo potrzebne, ponieważ nie mamy dobrych polskich odpowiedników idealnie odbijających owe słowa znaczeniowo. Niby mamy "polubienie", ale nie brzmi to tak samo dobrze, jak "lajk", a i nie jest, w zasadzie w ogóle, często używane. Prawdopodobnie, czego nie zamierzam pod żadnym pozorem negować, wynika to z faktu, iż jestem przedstawicielem pokolenia wychowywanego z językiem angielskim i z racji na jego uniwersalizm nie znajduję przeciwwskazań w zapożyczeniu kilku(dziesięciu) słów, na które dobrych odpowiedników, jeszcze, nie mamy.

Ale wróćmy do tematu!

         Poprawiam bardzo dużo ludzi, w tym też swoich polonistów, którzy od nadmiaru obowiązków i ciężkiej pracy popełniają z rzadka błędy, których nie zauważają. Klasa oczywiście nie popiera mojego zachowania i uważa, że takie sytuacje można, a nawet trzeba, przemilczeć, jednak moje przekonania nie zgadzają się z ich opinią. Moim zdaniem to poloniści powinni zważać na język, jakiego używają; na mowę, jaką stosują. W końcu to oni mają świecić przykładem, a gdy nawrzucają nam tony błędnych, powtarzam, błędnych sformułowań, to wyjdziemy z lekcji z przekonaniem, że są one poprawne. Oczywiście każdy może się mylić i nie zamierzam tego negować, jednak gdy ktoś zwraca mi uwagę na błąd, to powinienem przygryźć wargę i upokorzyć się, a nie z przekąsem mówić o tym, jakim to ja idealnym człowiekiem nie jestem.

        Skoro jestem purystą, to pewnie nie akceptuję emotikonów lub wulgaryzmów czy potocyzmów, co nie? Otóż nie. Zawsze wydawało mi się, iż jestem jakiś inny, ponieważ nie przeklinałem tyle, co pozostali (a nawet wcale). Z czasem otoczenie na mnie wpłynęło i zacząłem przeklinać, później zacząłem stosować nadmiar wulgaryzmów, a w chwili obecnej jest to, moim zdaniem, wręcz normatywne zachowanie - kiedy coś was bardzo boli; tak, że wręcz nie znajdujecie słowa na jego wyrażenia, nie bójcie się rzucać soczystą "k***ą", albowiem wulgaryzmy powstały po to, aby oddać, głównie negatywne, odczucia znacznie mocniej, niż robi to język oficjalny. Jest to na porządku dziennym i Polacy nie stanowią żadnego wyjątku (może poza ilością wulgaryzmów i słowotwórstwem w tej dziedzinie). Nie stosujcie jednak podobnych wyrażeń w roli przerywników, bo słowa "przecinek" w zdaniu nie wypowiadamy, toteż nie zastępujmy owego znaku interpunkcyjnego "panną lekkich obyczajów".

        Tak że ten. Puryści moim zdaniem mają słuszność, gdyż powinniśmy dbać o język, aczkolwiek ich restrykcyjne podejście do sprawy zamiast pozwalać na rozwój tegoż tworu ogranicza go i dusi w zalążku. Pozwolę sobie zacytować wiersz znanej mi Pani, który pokazuje jak wygląda język polski w dzisiejszych czasów, aczkolwiek wstawię go za kilka godzin, gdy dotrwam do internatu, gdzie ów wiersz, w tomiku poezji, się znajduje. Pozdrawiam!


        Dzisiaj ponownie przypominam wam o kanale "Mówiąc Inaczej", gdzie możecie się nauczyć jak nie kaleczyć oczu purystów językowych oraz wysłuchać innej osoby z opinią identyczną, tudzież bardzo zbliżoną, do mojej.

PS. Jakby ktoś się nie zorientował - słowa zaznaczone kursywą to ironia.